2018 Lipiec

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2018 r., III CZP 3/18

​W procesie o świadczenie okresowe przysługujące powodowi na podstawie określonego stosunku prawnego za kolejny okres wymagalności, nie jest dopuszczalne ponowne badanie i ocenianie przez sąd zdarzeń prawnych, odnoszących się do zasady odpowiedzialności pozwanego, w takim zakresie, w jakim były one przedmiotem rozstrzygnięcia w prawomocnym wyroku wydanym w procesie między tymi samymi stronami o świadczenie należne za wcześniejsze okresy wymagalności.

 

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2018 r., III CZP 5/18

​Roszczenie powiatu – powiatowego urzędu pracy o zwrot środków pochodzących z Funduszu Pracy, przyznanych bezrobotnemu na podjęcie działalności gospodarczej, przedawnia się z upływem trzech lat, licząc od dnia wypłaty tych środków (art. 76 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.).

 

Dnia 13 lipca 2018 zaczęła obowiązywać nowa ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu

Nowa ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu z dnia 1 marca 2018 r. zaczęła obowiązywać z dniem 13 lipca 2018 r., zastępując dotychczasową ustawę z 16 listopada 2000 r. Celem ustawy jest zwiększenie efektywności krajowego systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu. Nowa ustawa ma dostosować polskie prawo do dyrektyw unijnych.

Ustawa wprowadziła definicję waluty wirtualnej. W myśl ustawy walutą wirtualną jest cyfrowe odwzorowanie wartości, które jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione, albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Ponadto ustawa w sposób odmienny od dotychczasowego definiuje instytucje obowiązane do przestrzegania ustawy. Są one zobowiązane do oceny ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu, a także stosowania środków bezpieczeństwa finansowego. Przewiduje także nadanie statusu takiej instytucji różnym kategoriom podmiotów, takim jak m.in. banki, instytucje pożyczkowe, zakłady ubezpieczeń, notariusze, a także:

  • przedsiębiorcy w zakresie, w jakim przyjmują lub dokonują płatności za towary w gotówce o wartości równej lub przekraczającej równowartość 10 000 euro, bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja, czy kilka operacji, które wydają się ze sobą powiązane;
  • przedsiębiorcy świadczący usługi polegające na pełnieniu funkcji członka zarządu lub umożliwianiu innej osobie pełnienia tej funkcji lub podobnej funkcji w osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej.

Instytucje te obowiązane są do wprowadzenia wewnętrznej procedury w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu oraz procedury anonimowego zgłaszania przez pracowników lub inne osoby wykonujące czynności na rzecz instytucji obowiązanej rzeczywistych lub potencjalnych naruszeń owych przepisów.

Ustawa zobowiązuje instytucje obowiązane do stosowania środków bezpieczeństwa finansowego w przypadku m.in.:

  • nawiązywania stosunków gospodarczych,
  • przeprowadzania transakcji okazjonalnej o równowartości 15 000 euro lub większej, bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja, czy kilka operacji, które wydają się ze sobą powiązane lub która stanowi transfer środków pieniężnych na kwotę przekraczającą równowartość 1 000 euro,
  • przeprowadzania gotówkowej transakcji okazjonalnej o równowartości 10 000 euro lub większej, bez względu na to, czy transakcja jest przeprowadzana jako pojedyncza operacja, czy kilka operacji, które wydają się ze sobą powiązane.

 

2018.07.09 Zmiany w zasadach przedawnienia roszczeń

Z dniem 9 lipca 2018 r. weszły w życie nowe zasady przedawnienia roszczeń majątkowych. Podstawowy termin przedawnienia roszczeń został skrócony z lat 10 do lat 6. W zakresie roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i dotyczących świadczeń okresowych, zmian nie ma – podstawowy termin ich przedawnienia wynosi, tak jak dotychczas 3 lata. Kolejną nowością jest fakt, że ustawodawca uczynił wyłom w zasadzie, iż upływ okresu przedawnienia brany jest pod uwagę przez sąd orzekający w sprawie jedynie na zarzut podniesiony przez dłużnika. Otóż w odniesieniu do roszczeń przedsiębiorców przeciwko konsumentom, zarzut przedawnienia będzie brany przez sąd z urzędu, zatem bez względu na to, czy konsument go podniesie, chyba że sąd dopatrzy się wyjątkowych okoliczności, by upływu okresu przedawnienia nie uwzględnić. Dodatkowo ustawodawca w odniesieniu do roszczeń z tytułu rękojmi za wady rzeczy sprzedanej konsumentowi, wprowadził zasadę, iż bieg rocznego terminu przedawnienia roszczenia o usunięcie wady bądź wymianę rzeczy na wolną od wad, nie może się skończyć wcześniej niż z upływem 2 lat (w odniesieniu do rzeczy ruchomych) bądź 5 lat (w odniesieniu do nieruchomości) od wydania rzeczy konsumentowi.

Dnia 01 lipca 2018 weszły zmiany w regulacjach usług turystycznych

Z dniem 1 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, wdrażająca do polskiego porządku prawnego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych.

W efekcie nastąpiły zmiany w zakresie przedmiotowym dotychczas obowiązującej ustawy o usługach turystycznych, która ze dniem 1 lipca 2018 r. otrzymała nowy tytuł odpowiadający zakresowi jej obecnej regulacji – ustawa o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych.  Ustawa aktualnie określa warunki świadczenia usług hotelarskich oraz usług pilotów wycieczek i przewodników turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z turystami o świadczenie tych usług są zawierane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Natomiast wyżej wspomniana ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych reguluje warunki oferowania, sprzedaży i realizacji imprez turystycznych oraz powiązanych usług turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z podróżnymi są zawierane przez przedsiębiorców turystycznych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa definiuje pojęcie przedsiębiorcy turystycznego jako organizatora turystyki, przedsiębiorcę ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych, agenta turystycznego lub dostawcę usług turystycznych, będącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 431 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny albo prowadzącego działalność odpłatną. Zdefiniowane także na nowo pojęcie usługi turystycznej, a także określono zakres pojęciowy imprezy turystycznej oraz powiązanych usług turystycznych jako niestanowiącego imprezy turystycznej połączenia co najmniej dwóch różnych rodzajów usług turystycznych nabytych na potrzeby tej samej podróży lub wakacji, objęte odrębnymi umowami z dostawcami poszczególnych usług turystycznych, spełniające warunki, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy.

Ustawa określa warunki konieczne do spełnienia w celu funkcjonowania na rynku usług turystycznych, w tym obowiązek zapewnienia podróżnym na wypadek swojej niewypłacalności pokrycia kosztów kontynuacji imprezy turystycznej lub kosztów powrotu do kraju, obejmujących w szczególności koszty transportu i zakwaterowania, w tym także w uzasadnionej wysokości koszty poniesione przez podróżnych, w przypadku gdy organizator turystyki lub przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych, wbrew obowiązkowi, nie zapewnia tej kontynuacji lub tego powrotu. Ustawa precyzyjnie określa konstrukcję umowy o udział w imprezie turystycznej, zasady i podstawy dokonywania zmian tej umowy, a także kwestię jej realizacji oraz zasady odpowiedzialności za jej niewykonanie lub nienależyte wykonanie. Wprowadza także szereg obowiązków informacyjnych wobec klientów. Wszystkie informacje muszą być przekazywane klientom w sposób prosty, jasny, czytelny i zrozumiały.

Do ustawy przeniesiono w całości, choć z pewnymi modyfikacjami, przepisy dotyczące Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego, który pełni rolę dodatkowego zabezpieczenia finansowego na zwrot wpłat podróżnych oraz na pokrycie kosztów sprowadzenia ich do kraju lub pokrycie kosztów kontynuacji imprezy turystycznej.

Nowe regulacje mają za zadanie zwiększyć bezpieczeństwo podróżnych i klientów sektora turystycznego na wypadek niewypłacalności organizatorów turystyki
i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych. Dotyczy to zarówno biur podróży, jak i usług oferowanych innymi kanałami dystrybucji np. oferty internetowe.