Dnia 01 lipca 2018 weszły zmiany w regulacjach usług turystycznych

Z dniem 1 lipca 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, wdrażająca do polskiego porządku prawnego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych.

W efekcie nastąpiły zmiany w zakresie przedmiotowym dotychczas obowiązującej ustawy o usługach turystycznych, która ze dniem 1 lipca 2018 r. otrzymała nowy tytuł odpowiadający zakresowi jej obecnej regulacji – ustawa o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych.  Ustawa aktualnie określa warunki świadczenia usług hotelarskich oraz usług pilotów wycieczek i przewodników turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z turystami o świadczenie tych usług są zawierane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Natomiast wyżej wspomniana ustawa o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych reguluje warunki oferowania, sprzedaży i realizacji imprez turystycznych oraz powiązanych usług turystycznych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także za granicą, jeżeli umowy z podróżnymi są zawierane przez przedsiębiorców turystycznych mających siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa definiuje pojęcie przedsiębiorcy turystycznego jako organizatora turystyki, przedsiębiorcę ułatwiającego nabywanie powiązanych usług turystycznych, agenta turystycznego lub dostawcę usług turystycznych, będącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 431 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny albo prowadzącego działalność odpłatną. Zdefiniowane także na nowo pojęcie usługi turystycznej, a także określono zakres pojęciowy imprezy turystycznej oraz powiązanych usług turystycznych jako niestanowiącego imprezy turystycznej połączenia co najmniej dwóch różnych rodzajów usług turystycznych nabytych na potrzeby tej samej podróży lub wakacji, objęte odrębnymi umowami z dostawcami poszczególnych usług turystycznych, spełniające warunki, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy.

Ustawa określa warunki konieczne do spełnienia w celu funkcjonowania na rynku usług turystycznych, w tym obowiązek zapewnienia podróżnym na wypadek swojej niewypłacalności pokrycia kosztów kontynuacji imprezy turystycznej lub kosztów powrotu do kraju, obejmujących w szczególności koszty transportu i zakwaterowania, w tym także w uzasadnionej wysokości koszty poniesione przez podróżnych, w przypadku gdy organizator turystyki lub przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych, wbrew obowiązkowi, nie zapewnia tej kontynuacji lub tego powrotu. Ustawa precyzyjnie określa konstrukcję umowy o udział w imprezie turystycznej, zasady i podstawy dokonywania zmian tej umowy, a także kwestię jej realizacji oraz zasady odpowiedzialności za jej niewykonanie lub nienależyte wykonanie. Wprowadza także szereg obowiązków informacyjnych wobec klientów. Wszystkie informacje muszą być przekazywane klientom w sposób prosty, jasny, czytelny i zrozumiały.

Do ustawy przeniesiono w całości, choć z pewnymi modyfikacjami, przepisy dotyczące Turystycznego Funduszu Gwarancyjnego, który pełni rolę dodatkowego zabezpieczenia finansowego na zwrot wpłat podróżnych oraz na pokrycie kosztów sprowadzenia ich do kraju lub pokrycie kosztów kontynuacji imprezy turystycznej.

Nowe regulacje mają za zadanie zwiększyć bezpieczeństwo podróżnych i klientów sektora turystycznego na wypadek niewypłacalności organizatorów turystyki
i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych. Dotyczy to zarówno biur podróży, jak i usług oferowanych innymi kanałami dystrybucji np. oferty internetowe.